Geen Nut ?

Aflevering 2, nukkig mannetje ziet de Groot.

Die mensen ken je wel, ze lopen door de buurt, het gezicht heb je vaker gezien maar toch weet je niet wie het is. Geen enkel idee welke verhalen er achter zo iemand schuil gaan, wat die persoon eigenlijk doet of heeft gedaan met zijn of haar leven.

Zo ook mevrouw de Groot, dat is haar echte naam zo heeft Nukkig mannetje pas ontdekt. Een statige wat bekakte vrouw in een lang zwart gewaad van een soort fluweel achtige stof, alhoewel het ook best een overgordijn zou kunnen wezen, want dat zie je van afstand toch niet. Nukkig mannetje herinnert zich dat hij volgende week even naar de kijkhond (toch nog iets opgestoken bij de cursus Frans voor beginners) moet om de ogen te laten meten, de laatste tijd wordt het zicht er niet beter op. Overgordijnen of niet, de vrouw is duidelijk in het straatbeeld aanwezig. Vanwege de kledij heeft hij haar gekscherend de zwarte weduwe genoemd, want dat haar man niet meer leeft dat wist hij wel. Er was iets met die benaming maar wat ook alweer, daar kon hij zo snel niet opkomen.

Laatst hoorde Nukkig dat ze dood was, het viel hem al op dat hij zwartje al even niet meer had gezien en daarvoor was nu een sluitende verklaring te geven. Toch wel apart, je kent iemand en toch ken je die iemand niet, je mist de persoon niet en toch ontbreekt er iets aan het dagelijkse beeld. Bijzonder hoe zulke dingen het leven vormen.

Het mag toch wel een opmerkelijk fenomeen genoemd worden, heeft iets nut dan is het vast de aandacht rond Knut de Duitse knuffelbeer van de afgelopen weken. Hoe er zo’n enorme verdeeldheid kan ontstaat binnen een zo vreedzaam “geworden” volk is raadselachtig fascinerend.

Het gaat deze keer niet om de plaatsing van kruisraketten of het nieuwe kroost van de keizer maar om een donzige ijsbeer van ontwapenende schattigheid en met een ongekende media-geniekheid. Vanuit dit onderscheid ontstaat er bereidheid voor het afwerpen van al het rationele waardoor er niets anders dan zuivere emoties rest. Hoewel het woord “zuiver” nog wel het meest zal slaan op de met reinheid geassocieerde witte vacht van het organisme, is het woord “hypocriet” misschien wel meer van toepassing op de zich daaromheen afspelende taferelen.

Er komen weer twee woorden in me op, verwonderlijk en vermakelijk. Gek genoeg denk ik niet aan het woord vervreemdend.

Het enige wat nog rest zijn vanwege de zon met chocolade uitgelopen plakken aluminiumfolie van wat eens hele trotse paaseieren waren. Laat de mensen van het chocolade eieren bevrijdingsfront dit maar niet horen, dan zie ik voor volgend jaar de bui al hangen. Nee het zijn best fatsoenlijke dagen geweest, ze zitten er weer op en dit gegeven is best een heugelijk feit te noemen.

Al vele jaren heb ik niet meer de behoefte gehad om de reltourist uit te hangen bij ’s lands 2e dags advertisten, in hetzelfde tijdsbestek kun je andere, veel leukere dingen doen. Een goede wandeling, het liefst niet op de plek waar de rest van de mensheid zich beweegt maar ergens afgelegen, in alle stilte en dan weer even voelen hoe het ook kan. De rust is wedergekeerd.

morgen vlieg ik naar de maan

naar het schijnt

een prima plek

voor mijn eindeloze zoektocht

naar een waarlijk

nutteloos bestaan

In de nieuwe serie nukkig mannetje volgt nu aflevering nummer 1.

Aflevering 1, nukkig mannetje naar huis.

Aan het einde van een gewoonlijke scheld- en tierdag begeeft nukkig mannetje zich weer huiswaarts langs de voor hem zo vertrouwde route. De weg loopt langs de grote snack fabriek, de trots van groot klagersdijk, deze betonnen fabriek is zo ongeveer het enige wat nog de goedkeuring kan wegdragen van de inwoners, daar staat tenminste een grote buitenlandse onderneming achter.

Over de weg bij de fabriek is het wel ietsje verder dan wanneer je de directe weg tussen de weilanden door fietst. Maar de weilanden daar heeft nukkig mannetje geen zin in, al dat vele groen daar kan hij alleen maar depressief van worden, hij kijkt liever aan tegen de industriële vooruitgang van de omgeving, dan maar een stukje langer fietsen. Dat moet hij sowieso van de doktor, “u moet meer bewegen meneer Nukkig”, dat komt ervan wanneer je lange tijd een paar keer per week naar de cafetaria gaat en niemand je heeft verteld dat zoiets later tot gezondheidsproblemen gaat leiden. Daar kan hij zich nog iedere keer enorm over opwinden, de bemoeizucht van die lui, wat maakt het nou uit wanneer iemand heeft doorgeleerd, dat wil niet zeggen dat ze alles voor hem gaan bepalen. Ook hierover mag hij zich niet te druk maken want dat is niet goed voor zijn hart.

Al met al dus minder met de auto en meer met de fiets maar ook weer niet te veel inspanningen plegen. Daarom is nukkig best wel trots op de door hem gevonden oplossing, het is namelijk de bromfiets geworden dat is immers ook een fiets. De brommer leek hem wel een makkelijke tussenweg waarbij hij de man in de witte jas toch behoorlijk tegemoet is gekomen. Zo doe je dat namelijk, zorgen dat ze zo min mogelijk zeuren. Onderweg ziet nukkig mannetje weinig van de omgeving, het komt niet in hem op om rond te kijken.

Mensen roepen nog wel eens dat een goudvis een geheugen van drie seconden heeft. Niet dus, je kunt je goudvis dingen aanleren (verwacht alleen niet dat ie komt als je hem roept). God mag weten waar het beestje plek heeft om dngen te onthouden, maar het is empirisch bewezen. Ikzelf moet zeggen dat ik wel een geheugen van drie seconden heb voor sommige dingen, bijvoorbeeld waar ik mijn sleutels neer heb gegooid. Als ik het na deze post kan onthouden, zal ik dan ook beginnen aan een klein projectje wat ik Goudvis wil noemen.

<Spanning! Sensatie!>